وب نوشته ها ...

بهانه
نویسنده : علی رضا صدریخواه - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ امرداد ۱۳٩٠
 

بهانه حضورو احوال پرسی مجدد شعری زیبا از حامد عسکری  با اجازه ایشان .

 

 

بـا من بـرنـو به دوش یـاغی مشروطه خواه

 

عشق کاری کرده که تبریز می سوزد در آه

 

 

بعدها تاریخ می گوید که چشمانت چه کرد؟

 

بــا مـن تـنـهـا تـر از سـتـارخـان بـی سـپـاه

 

 

موی من مانند یال اسب مغرورم سپید

 

روزگـار من شـبـیـه کـتـری چوپان سیاه

 

 

هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق

 

کـنـده ی پـیـر بـلـوطی سوخت نه یک مشت کاه

 

 

کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود

 

یـک نـفـر بـایـد زلیخا را بیاندازد به چاه

 

 

آدمـیـزادست و عشق و دل به هر کاری زدن

 

آدم ست و سیب خوردن آدم  ست و اشتباه

 

 

سوختم دیدم قدیمی ها چه زیبا گفته اند

 

"دانه ی فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه"

 

 

حامد عسکری