وب نوشته ها ...

ماه و...
نویسنده : علی رضا صدریخواه - ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٧ دی ۱۳۸۸
 

به ترانه ها برگرد 

به خواهشهای لطیف

که ماه را بهانه می کنند 

تا براشوبند 

به ترانه های بلند 

به آسمانی که با تو بهانه می گیرد 

و ماهی که منتظر است 

چهارشنبه ها

کامل شود 

تا با تو برقصد 

جنگل نه جای من است نه جای تو 

کوهها نزدیک تر به ماهند 

 

 

 


 
 
وقتی تو نیستی
نویسنده : علی رضا صدریخواه - ساعت ٢:٤٢ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۱٥ دی ۱۳۸۸
 


چشمهایم که نمی بینند

و دریائی که در ان نفس می کشم

شک برم می دارد وقتی کسی تکانم می دهد

از هزار راه نر فته که بر می گردم

باز تو نیستی

نیستی حتی در ولوله

آدم و اتوبوس

در شیون بی امان خوردوهای آخرین مدل

خوابم می برد

نه... از بس بی خوابی ام را

 هیاهوی شاه و وزیر پر کرده اند

اینجا میدان آزادی کدام جرثقیل ایستاده بر گریه های مادرم بود

همه مات جاده اند... نه خیابان

خیابانی که بهار از ان رفته است

و نمی دانم بها...ی چه چیزی هنوز مردی را

 با سیگاری

غرق می کند

 نمی شود... آرام تر که بخوانی

به لب خوانی متهم خواهی شد

و تو نیستی که صدای قهقه مان

بهار رابرقصاند

واژه ها می گریزند از صدای شلیک دندانهای سرما دیده

و بمبهای گریه پیاپی

وقتی تو نیستی دیگر درختان پرنده  پوش خیابان

چرت می زنند  

حتی خیابان انقلاب از جنب جوش کتابهای چاپ نشده

خالی است

این روزها چای خانه های شلوغ

یاد تورا با عطر چای انبارهای گیلان 

جشن می گیرند 

وسوسه می شوم  چیزی بنویسم

...........

وقتی تو نیستی قلم بهانه خوبی برای تنهائی است




 


 
 
یا حسین
نویسنده : علی رضا صدریخواه - ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٦ دی ۱۳۸۸
 

فرات از لحظه هایش یاس می ریخت 

درونش مشکی از احساس می ریخت 

کنار خیمه های بی علمدار 

زچشمان حسین عباس می ریخت 

 

(تقدیم به شهامتی که تا ابد معطر به عطر  شهادت شد)

 

ای شمیم عطر رحمان و رحیم                           جلوه گاه حی دادار کریم 

ای تماشا خانه پروردگار                                    نقطه چین لحظه هایت روزگار

لاله از یاد تو خونین می شود                             نافه بوی تو در چین می شود

بوی نامت آهوی عطر ختن                                آبروی بوستان -روح چمن

نور از نام تو پر پر می زند                                  از گریبانت خدا سر می زند

ای سر افتاده در درگاه یار                                  یادگار آب و مهر و ذوالفقار

مردی و شور و شرف در خون توست                  عزت و ازادگی قانون توست

گر تو افتادی شرف بر خواسته                          خصم می لافد که از تو کاسته

می شودآیا مگر خورشید را                            عشق را آزادگی امید را

با هجوم شب پره تاریک کرد                            یا به دنیای عدم نزدیک کرد

با کلامت جام جا ن سر شار شد                    مردی و مردانگی بیدار شد

از نگاهت عاشقی پر می شود                     خصم دیروزین تو حر می شود

حر ..مگر میراث چشمان تو نیست                ذره ای از شور ایمان تو نیست ؟

ور نه دشمن دوست می گردد مگر                  پیشمرگت می شود با جان و سر

می چکد از لابلای سالها                             از میان های  و هوی و قالها

هر محرم قطره های خون تو                         در کنار لیلی و مجنون تو

می شکوفد هر محرم لاله زار                  حرمت نام تو را در بهار

...